Dan is nu toch wel het moeilijkste deel van de tijd in Sri Lanka aangebroken. Ik moet afscheid gaan nemen. Afscheid van een mooi land, van lieve mensen, van onze begeleider Siri en zijn gezin, afscheid van……………

Eén dag voor we vertrekken hebben we met moeder Rohini afgesproken dat ze weer naar ons zal komen, zodat we in alle rust van elkaar afscheid kunnen nemen.

We horen dat mijn broer naar de oostkust is i.v.m. het vorige werk van zijn vrouw. Zij komt daar oorspronkelijk vandaan. Jammer, dan zie ik hem niet meer.

Moeder Rohini komt niet alleen. Ook een tante, nicht en twee neefjes zijn erbij. Zij geven mij alle gelegenheid om nog veel vragen aan moeder Rohini te stellen. Zij vertelt mij ook dat ze op zoek is geweest naar mijn vader. Ze wilde hem graag wat foto’s geven van mij. Helaas heeft ze hem (nog) niet kunnen vinden. Ze gaf wel aan dat ze blijft zoeken naar hem. Zo hebben we nog een paar fijne uurtjes. We hebben voor haar een eenvoudige telefoon gekocht en haar kaart opgewaardeerd. Ze is dan niet meer afhankelijk van de telefoon van een ander. Ze is hier heel blij mee. Ze belt zo nu en dan naar mij, om maar even mijn stem te horen. Ze verbreekt dan weer snel de verbinding.

Dan is toch echt de tijd aangebroken om afscheid te nemen. Zal ik moeder Rohini ooit nog eens zien? Ik ga weer terug naar een huis, voorzien van alle gemakken. Zij gaat weer terug naar haar onderkomen. Wat een wereld van verschil. 

Wat ik toen nog niet wist is dat mijn broer Chaminda die avond nog naar Siri heeft gebeld. Ook hij wilde afscheid komen nemen. Dat was alleen nog de volgende morgen mogelijk. ’s Middags zouden we weggaan. Siri heeft niets tegen mij gezegd. Mijn ouders wisten het wel. 

De volgende morgen om 6 uur belde Chaminda al naar Siri dat hij eraan kwam. Ik wist nog van niets. Die morgen ga ik nog even naar een winkel. Op de terugweg passeert een tuk-tuk en er wordt aan mijn arm getrokken. Tot mijn grote verbazing zie ik oma en nog 5 andere familieleden in de tuk-tuk zitten. Om de verrassing compleet te maken stopt er een motor en dan blijkt de passagier mijn broer te zijn. Mijn broer was samen met weer een andere neef op de motor gekomen. Die motor hadden ze van iemand geleend. Ik ben helemaal van slag. Dit had ik niet verwacht. Gauw gaan we naar onze thuisbasis. Siri heeft dikke pret want de verrassing is geslaagd.

Mijn oma hoorde dat een oom en zijn gezin (die ik nog niet ontmoet had) met mijn broer mee wilden om afscheid te nemen. Zij wilde toen ook mee om mij nog een keer te zien. Ik vond dit zo mooi. Oma van 83 jaar oud, anderhalf uur in een tuk-tuk om van mij afscheid te nemen.

De tijd gaat veel te snel. Weer afscheid nemen. Van oude oma, haar zal ik zeer waarschijnlijk nooit meer zien. Ik ben haar dankbaar dat zij voor de adoptie heeft gezorgd. Dat zij een middel in de hand van de Heere was. De Heere, Die mij bracht bij mijn ouders. De Heere, Die mij bracht onder Zijn Woord.

Dan moet ik ook afscheid nemen van mijn broer. Wat is dat moeilijk. Ik heb hem net gevonden en moet hem nu weer loslaten. Dit wil ik eigenlijk niet. Hem weer achterlaten in armoede. Het moet, het kan niet anders. We moeten elkaar loslaten, daar gaat hij………………………………..











Cookies helpen ons onze services te leveren. Door onze services te gebruiken, geeft u aan akkoord te gaan met ons gebruik van cookies. OK