We gaan op tijd weg want het is best een lange reis. Het eerste gedeelte hebben we een goede weg. Later wordt het allemaal steeds slechter.
Na veel zoeken en vragen hebben we dan het pad dat naar het huisje van moeder Rohini gaat gevonden. Gelukkig is het nog geen regentijd, anders was het met de auto niet te rijden.
We worden hartelijk ontvangen. Van mensen die ook ergens op de plantage wonen zijn er wat plastic stoelen geleend, zodat we allemaal buiten kunnen zitten. In huis is dat niet mogelijk.
De ontmoeting is weer heel fijn. Speciaal voor ons worden er kokosnoten gekapt, die mogen we leegdrinken. Dit kokossap is eigenlijk niet eens lekker.
Nadat we het huisje en de omgeving hebben bekeken gaan we weer weg. O wat leeft ze in armoede. Kale lemen vloeren, kale lemen muren, dak waar je door heen kunt kijken naar buiten………..

 Moeder Rohini gaat ook mee. Na een klein uurtje rijden komen   we bij het huis van een getrouwde nicht. Hier is een groot deel van de familie aanwezig.

Hier zie ik ook oma. Wat is ze mager. Ik ben gewoon bang dat ze breekt als ik haar aan zal raken. Oma is heel blij om mij te zien. Als enige van de familie heeft zij mij als baby gezien.
Dan tot mijn grote vreugde is mijn broer er ook.
Wat een enorme verrassing. Het voelt gelijk zo fijn om hem te ontmoeten. Wat ben ik hier blij mee. Nu hoor ik ook dat mijn broer getrouwd is en in januari 2013 D.V. verwachten ze hun eerste kindje. Als eerste vraagt mijn broer of ik voor werk kan zorgen. We hebben hem uitgelegd dat dat niet zomaar kan in Nederland.
Verder zijn er een paar ooms en tantes, nichten en achternichtjes en-neefjes. Iedereen is blij mij te zien.



Voor mijn broer heb ik ook een fotoboek meegebracht. Hij vraagt of ik de volgende keer als ik kom wat sneeuw mee wil brengen ;-)) Jammer genoeg spreekt mijn broer Chaminda geen Engels. Siri speelt weer voor tolk. Helaas kan mijn schoonzusje Samanlatha er niet bij zijn. Ze heeft nu werk op een naaiatelier en mag niet zomaar vrij hebben.

Regelmatig lopen er ook wat buren binnen. Iedereen is nieuwsgierig en wil zien wie ik ben.

Na een paar uur is het toch weer tijd om afscheid te nemen. We moeten ook moeder Rohini nog weer thuis brengen. We merken wel dat de familie wat meer open staat voor mijn moeder. Siri vertelde ook dat moeder Rohini wat meer wordt toegelaten in de familie nu ze van mijn bestaan afweten.
We gaan weer terug naar de kokosnotenplantage. Moeder Rohini zetten we voor aan de weg af. Afscheid nemen moet in het busje. Ze wil niet dat andere mensen het zien en dan vragen zullen stellen.
Ze heeft heel vaak gevraagd of we nog afscheid komen nemen, voor we weer naar Nederland zullen vertrekken. Uiteraard beloven we dat. Tijdens onze vakantie heeft ze heel regelmatig met Siri contact gehad om te vragen hoe het met mij ging.  We beloofden dan steeds weer dat we echt afscheid zouden komen nemen voor we weer naar huis gaan.

Dan gaan we weer verder naar ons verblijf in Aluthgama, bij Siri. De ontmoeting met mijn broer was vandaag echt een hoogtepunt. Wat ben ik blij en dankbaar dat ik hem heb ontmoet. 


Na een lange, vermoeiende en enerverende dag, komen we weer veilig aan op onze "thuisbasis" bij Siri.




















Cookies helpen ons onze services te leveren. Door onze services te gebruiken, geeft u aan akkoord te gaan met ons gebruik van cookies. OK